Dwuświat

⠀— Kim jestem? — spytał Podróżnik pełen strachu. Co z celem się mijał I nie miał swego ładu. ⠀— Człowiekiem — usłyszał. — Natury dwojakiej. Co duchem krzyczał Wobec rzeczywistości nijakiej. ⠀— A świat? — rzucił nagle. Nie wiedział przecież tego, A ciekawość wiatru w żagle Rzuciła ogromnego. ⠀— Jest dwojaki — usłyszał. — Jak ludzkie stworzenie, Co je ktoś wymieszał I zostawił na stężenie. I biada temu, kto dożyje Tego rozdzielenia, Bo nic już nie przebije Ogromu zmartwienia. ⠀— A człowiek? — ciekaw był. — Czy też się rozdzieli? Czy może obróci się w pył Wobec światów gardzieli? ⠀— Nie twoim, Podróżniku Będzie to zmartwieniem. Ty już spraw masz bez liku Nie zwlekaj z ich załatwieniem. Czemu ty tak bardzo W przyszłość wybiegasz, Gdy już teraz tobą gardzą, Bo drogi nie obierasz? Z Dwuświatu

+Tłumaczenia

Więcej od tego autora

Inne prace od Charonides
Prace	Latawiec • Las • Idealista • I po cóż..? • Studnia • Wschód •
Inne