Latawiec

⠀⠀⠀— Proszę pomóżcie! On tu umiera! Matka nad synem, pośrodku wszystkiego Żale leje w eter, do niczego. ⠀⠀⠀— Jak to tak, jak? Przecież jest niedziela! I nagle zeszło zewsząd, znikąd i stąd ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀Ludzi tłumy, jak śmierdzący świąd. ⠀⠀⠀— Proszę pomóżcie! Pomóżcie jemu! Matka drze szaty, a czyje? Jeden chłam. Aż przyszedł do niej taki jeden cham. ⠀⠀⠀— Lepiej dać już umrzeć tak marnemu! I nagle znikądinąd, stąd i donikąd ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀Przyszło więcej ludu, jak ten trąd! I patrzą wszyscy głupio, tak strasznie, Niezmąceni mądrością, niczym, na wspak. I tak stoją, stoją i ślęczą tak Jakby co widzą, wiało przytulaśnie. A z tłumu patrzy nie ośmiu i dziesięciu ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀Uśmiecha się do matki pięciu. ⠀⠀⠀— Syna tu tracę! — lecz on się uniósł. Wywinął dłońmi, ludzi wytrącił I po zewsządkąd ich tam roztrącił. ⠀⠀⠀— Tracisz, bo nas ze spokoju wytrącił. A tłumu już nie ma, odszedł dostąd. ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀Został Latawiec, matka poszła stąd. Z Dwuświatu

+Tłumaczenia

Więcej od tego autora

Inne prace od Charonides
Prace	Dwuświat • Idealista • Wschód • Las • Studnia • I po cóż..? •
Inne