Wschód

Na wsi życie sielankowo spokojne. Pracują wszyscy w pocie czoła, Błagają Ich o dary hojne, By mieli choćby na rany zioła. Dzień mija jak palca pstryknięciem, Słońce biegnie rozżarzoną ścieżką, Chmury tak pędzą, że jest to przegięciem, A nikt nie pochyla się nad Wieszczką. — Strzeżcie się! — mówi. — Pilnować się trza! Nie mówi niczego, czego każdy by nie wiedział. — Strzeżcie się! — woła. — Nocą cicho-sza! A ludzie szli, a czas leciał… Chłop na polu półokiem coś dostrzegł, Baba w domu ćwierćwzrokiem widzi, Dziecko ośmiosłuchem obserwuje podstęp, A pies szesnastwęchem wyczuwa… … … Wieszczka milknie, syczy na wszystkich, Bo wszyscy słyszą, a nikt nie słucha! Ona ma wie lepiej od chłopów pijaniutkich, A dla nich? Studnia jej wiedzy sucha… W końcu słońce przebiegło na zachód… ⠀⠀⠀⠀⠀⠀Pies w domu szczeknął. Wszyscy szybko zbierają się do domostw… ⠀⠀⠀⠀⠀⠀Pies w domu warknął. Chłop przyszedł w obdartym łachu… ⠀⠀⠀⠀⠀⠀Pies w domu jęknął. Drzwi zostawił otwarte, ze światem pomost. I przyszła noc, tak ciemna jak nigdy Słychać śmiech okrutny i srogi. A cień przyszedł gęsty jak krzew pigwy, Budząc we wszystkich ogrom trwogi. I wdarł się, przez drzwi otwarte. ⠀⠀⠀⠀⠀⠀Pies skomlał i podkulił ogon. I przeszedł przez szlaki rodziny przetarte. ⠀⠀⠀⠀⠀⠀Pies uciekł w róg, czując — zgon. I wdarł się w rodziny ciała rozwarte. ⠀⠀⠀⠀⠀⠀Pies w końcu rzucił się w pogoń. I wywlókł je, rozerwał, z godności odarte… Przeżyło Dziecko. Nadszedł Wschód. Słońce na nowo wkroczyło na drogę. Wieś na nowo zaczęła swój chód, Kontemplując widok wprawiający w trwogę. Przychodzi Wieszczka, co wcześniej zniknęła. — Czym jest potwór? — pyta z wyższością. A Dziecko kona i mamrocze, ona się zgięła. — Kim jest potwór? A Wieszczka… pobladła. Zamilkła. Z Dwuświatu

+Tłumaczenia

Więcej od tego autora

Inne prace od Charonides
Prace	Las • Idealista • I po cóż..? • Studnia • Latawiec • Dwuświat •
Inne